De afgelopen 7 weken zijn op de werkvloer zeer intensief geweest. (Zie probleemanalyse en plan van aanpak in de dropbox, mapje evidence leerlijn 3) De studie dus op een zeer laag pitje gezet en low profile de zaken tijdelijk geparkeerd. Aangezien ik nu weer in de mogelijkheid ben om de MLE opleiding te omarmen open ik niets vermoedend de blogpagina van inie minie. (Beelden uit Sesamstraat doemen op in mijn hoofd) Ik scan globaal de inhoud en zie tot mijn schrik dat ik bijna uit de top tien gegooid ben van de bloggende medestudenten om verse inhoud te geven aan mijn eigen blogervaringen. Ik word even stil als ik zie dat het al een maand geleden is dat ik enig teken van MLE leven heb gegeven. Een week niet geblogd is een maand niet geleefd. Oei, dan zou ik als schoolleider nu al in staat van ontbinding zijn.... :( Maar, niet getreurd. Ik lees dat Leithwood (2003) in zijn pleidooi over de rol van de schoolleider in relatie tot mensen ontwikkelen, schrijft dat het geven van individuele en collectieve ondersteuning een belangrijke voorwaarde is. Evidence verzameld voor het feit dat ik alle dagen aanwezig ben geweest op school in deze ietwat hectische tijd. (plastisch uitgedrukt) Mijn aanwezigheid is dus zeker legitiem geweest. Mijn divergente geest zegt mij het volgende: Een maand niet geblogd, dat zijn 4 weken, of 31 dagen (oktober) of 744 uur of 44.640 minuten of 2.678.400 tellen. Jeetje, nu wordt het geheel wel enorm zeg! Even in perspectief plaatsen: Een man wordt gemiddeld 75 jaar oud. Dit zijn omgerekend 2.410.560.000 tellen. Procentueel heb ik dus nu 0,1 % niet geblogd in mijn leven. Mijn convergente geest stelt mij nu weer gerust. Het leed valt te overzien. Kijkend naar de blogpagina van MLE valt mij op dat de maker ervan nogal wat psychologische trucjes heeft toegepast voor de gebruikers. Het begint al met de teller links bovenaan die aangeeft dat er inmiddels al 14.190 bezoekjes zijn geregistreerd. Die nu roept naar mij: "Hoeveel keer hiervan komen voor jouw rekening?" Euh... Als je dit nu afzet tegen de huidige 13 deelnemers, dan kom je toch op een respectabel aantal keer. (Stiekem eigenlijk best wel veel, niet dan?) Ook de positie van de blogs bij de studenten geeft veel aan. Met een nieuwe blog sta je meteen bovenaan de lijst. Dat voelt goed en maakt je trots. ik zie dan ook regelmatig een enkele MLE student met de borst vooruit de Fontys academie verlaten. Even geblogd tussen de boeiende aangeboden leerstof en voila! Je staat weer bovenaan. De exacte plaats binnen het geheel doet er gewoon toe en zeg je onbewust: "Kijk, ik ben gewoon zeer actief!" Het plaatsen in tijd onder elke blogdeelnemer geeft ook de nodige stress. Hoe langer het duurt om iets vers te plaatsen, hoe duidelijker wordt het dat je de blog echt niet meer aanraakt. Minuten worden uren, uren worden dagen en dagen worden maanden en maanden worden jaren... Pure psychologie dus en om dit te voorkomen is het noodzakelijk om tot actie over te gaan. Slimme zet van de maker! Ik zou eigenlijk wel eens willen weten wie nu mijn blogs leest en hoeveel mensen dit zijn. Misschien kan de maker van de MLE blog ook een tellertje per deelnemer aanmaken, en helemaal mooi, ook de naam van de bezoeker vermelden. Over psychologie gesproken: wedden dat nu elke deelnemer alle blogs gaat doornemen. Niemand die de schijn tegen wil hebben om niet geïnteresseerd te zijn in de ander. Kunnen we meteen ook zien of de MLE docenten dit ook doen. Genoeg voordelen dus. Ik verlaat mijn divergente gedachte weer en vlieg naar de dropbox om te gaan werken aan de afronding van de opdrachten van Adriaan. ik zie zijn formatieve feedback op mijn selfassessment en constateer dat er nog zeker werk aan de winkel is. Geen onhaalbare kaart, de komende avonden ga ik dit verder afronden om alles 'Mellemaproof' te maken. Eerlijk gezegd, zijn lessen en wijze woorden hebben mij regelmatig aan het denken gezet over van alles en nog wat. Een leerlijn die ik zeker als waardevol heb beschouwd. Voor wat betreft mijn onderzoek zoek ik nog naar een juiste aanpassing van mijn theoretisch kader.(Ook nog voor leerlijn 2) De stappen van systeemdenken zijn concreet uitgevoerd. De uitwerking vergt nog zeker heel veel tijd. Kijkend naar leerlijn 4 maakt mijn onderwijshart een sprongetje. Mijn voorliefde voor het divergente denken komt in deze leerlijn zeker aan zijn trekken! De prezi over mensen ontwikkelen, de dialogen, de webinar en de creatieve werkvormen zien er veelbelovend uit. Interessante kost dus en zeker aan mij besteed dit onderwerp. Nu is het echter weer tijd om evidence te gaan verzamelen voor al die prestatie indicatoren waaraan voldaan moet worden. Ik begin mijn zoektocht gewoon op de blogpagina van MLE. Want eerlijk is eerlijk, deze staat boordevol nuttige en praktische informatie, zowel in beeld als geluid. Je kunt terugzoeken tot het oneindige om zaken te achterhalen, verifiëren of zomaar te zoeken naar bruikbare informatie voor elke schoolleider in ontwikkeling. Hulde dus aan de maker van deze blogpagina. De bewijslast ligt zo voor het oprapen derhalve. De cirkel is weer rond en na een intensief inie minie rondje sluit ik tevreden weer genoemde blogpagina. Genoeg MLE voor vandaag. Er staan nog wat schoolse zaken te wachten om uit te werken. Het werk houdt niet op na schooltijd. Maar ach, het gegeven dat ik weer bovenaan de lijst van de studentenblogs sta op deze kleurrijke MLE blogpagina, maakt mijn dag weer goed. Voor hoe lang? Wie weet leest een collega schoolleider mijn blog binnenkort en zoekt hierna snel naar zijn of haar digitale pen om de competitie(blog)drift weer nieuw leven in te blazen!
